گاهی باید همه چیز را به حال خودش رها کرد، تا در عوض خود را بازسازی کرد.... . خودی همیشه همراهت بوده در هر شرایطی، دلسوزتر از هر چیزی، تکیه گاهی محکمتر از هر کس و نزدیکترین به خودت، کسی خالصانه دوستت داشته و قبل از همه به تو رسیده، باید به یاد بیاوری که چقدر این " خود" را دوست داشتی ولی مدتی تمام لحظات اندک با خود بودنت را هم تقدیم کرده بودی و حواست نبود! گاهی باید جا خالی بدهی از خوانده ها و شنیده ها و بارها بگویی " اینها به من ربطی ندارد" ! اصلاً گاهی باید خودخواه باشی تا که یادت نرود برای انسان بودن و انسان‌ماندن اول باید خودت را دوست داشته باشی و یا اصلا باید گاهی دیگران تور کنند خودشیفته هستی؛ چرا که نه؟ مگر کم دست یاری و انسان دوستی دراز کردی و سنگ پرانی کردن....باید گاهی یادآوری شود برای شنیدن هر حرفی نیامده ای! برای صبوری آمدی که راه ناهموار زندگی را برای خودت و دیگران کمی هموارتر کنی! آری قدر خود دانستن را خودشیفتگی میپندارند؛ اما تو نفسی تازه کن که ناهمواری هایت مال خودت بوده اند و بس! و تا با کفشهای تو مسیر را نپیمایند همچنان حرفها خواهند زد! 💌دلنوشته های من👓❣
۲۴ شهریور ۹۹