در این چند ماه خانه نشینی هر چند گروهی به دلیل حفظ و نگهداشت زمان توانستیم برخی برنامه ها را بهتر از سابق فراهم کنیم ولی دغدغه ای که ذهن عده ای را اشغال کرده پیوستار رشد اجتماعی بچه های دبستانی است...موضوعی که برخی از ما را واداشته تمام اندک معلومات خود را از پس اندیشه، نوسازی کنیم تا شاید بتوانیم از این دوره بعنوان فرصت، و نه کاستی عبور کنیم.
یقینا دوره دبستان، دوره ی همانند سازی کودکان با همسالان خود برای درونی سازی مجموعه ای از تجارب بنیادین که تنها از طریق دریافت بازخوردهای مثبت و منفی در گروه دوستان و همبازیها ست شکل می گیرد و این خلاء سیستم آموزش مجازی است که با تمام تلاشی که برای بالابردن سطح معلومات دانش آموزان انجام می شود و چه بسا همین سیستم تحولی بزرگ در سیستم آموزشی پسا کرونا هم گردد ولی خلاء تعامل گروه دبستان که تثببت شخصیت را کسب نکرده اند را نتوانسته پوشش دهد و همین در آینده چالشی خواهد بود که اگر امروز برنامه ای مخصوصاً از طرف خانواده ها که اولین الگوهای رفتاری فرزندان هستند، راهنمایی نگردند در آینده به مراتب کودکانی جوان نما خواهیم داشت. شاید اگر از امروز مدارسی که نگران چگونگی سرمایه گذاری های خود هستند به فکر کارگاههای کسب مهارتهای شخصی و رفتارهای اجتماعی باشند (حتی اگر سیستم آموزش مجازی به همین منوال پیش برود) خدمتی بیش از آموزش دروس کهنه ی فعلی برای فرزندانمان تامین کنند.